ที่จริงต้องเขียนข้อสอบ Personal Growth นะเนี่ย .. แต่ว่าขี้เกียจเล็กน้อย บวกกับ เกิดอยากเขียนบลอคขึ้นมา

          วันนี้ร้อนมาก ซึ่งจริงๆ มันอาจจะไม่ได้ร้อนมากถึงขั้นที่เราต้องบ่น แต่เป็นเพราะว่าวันนี้ต้องออกตะลอนไปข้างนอกมา ก็เลยต้องบุกป่า(ตึก)ฝ่าแดดออกจากหอไป วันนี้เราไปโรงเรียนอนุบาลเสริมมิตรมา อยู่บางรัก ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย

          เราก็ไม่รู้จักจริงๆ หรอกว่าโรงเรียนตั้งอยู่ตรงไหนกันแน่ เคยแต่ว่าผ่านป้ายชี้ทางเข้าโรงเรียนตอนที่เรานั่งสาย 36 ไปสี่พระยา(เพื่อข้ามไปคลองสาน เพื่อต่อรถ 120 เพื่อไปตำรวจม้า เพื่อเก็บข้อมูลทำวิจัย .. แล้วจะเล่าเพื่อ..) เคยเห็นป้ายหลังจากที่โรงเรียนแห่งแรกที่เราติดต่อไปข้อทำ CITC นั้นแนะนำมา เพราะว่าเขาไม่อาจอนุญาตให้เราเข้าไปเก็บได้อีกเนื่องจากมีคนอื่น(นัน)ขอเก็บแล้วนั้นเอง

          วันที่เราโทรคุยติดต่อกับครูใหญ่โรงเรียนนี้ท่านก็บอกเราดิบดีว่าควรจะขึ้นรถสายอะไรมา แล้วลงตรงไหน แต่ด้วยความที่ท่านพูดค่อนข้างเร็ว แล้วเราไม่อยากถามซ้ำอีกครั้ง กลัวเป็นการรบกวนท่าน ก็เลยจดอะไรเท่าที่เข้าหูแล้วประมวลผลออกมาทัน วันนี้เลือกขึ้นสาย 16 ตามที่ท่านบอก แล้วก็บอกข้อมูลแก่คุณกระเป๋ารถเมลล์ทำที่เรามีอยู่แล้ว คุณกระเป๋ารถเมลล์ก็ช่วยบอกเราอย่างเต็มใจว่าเราควรจะต้องลงตรงไหน ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าโรงเรียนอยู่ตรงไหนก็ตาม เราลงมา ก็ไม่รู้ว่าโรงเรียนจะป้ายมาแล้ว หรือว่า ยังอยู่ข้างหน้า เพราะว่าวันที่คุยโทรศัพท์นั้น ฟังครูใหญ่ไม่ทันจริงๆ รู้แต่ว่าตอนนี้ลงถูกป้ายแล้ว เลยตัดสินใจเอง เลือกเดินย้อนกลับมา มองหาป้ายโรงเรียนที่เราเคยเห็น

          เดินไปตั้งไกล ไม่เจอเลยว่ะ ก็เลยเลือกที่จะถามคุณลุงซ่อมรองเท้าอยู่ข้างถนน เพราะคิดว่าเขาน่าจะรู้จักโรงเรียนที่อยู่แถวนี้ เพราะครูที่โรงเรียนนั้นน่าจะเคยมาซ่อมรองเท้ากับคุณลุง แต่คุณลุงก็นึกไม่ออก และก็ไม่ได้แสดงสีหน้าว่ารำคาญออกมา กลับมาให้เราลองถามคุณวินมอไซค์ซึ่งเราไม่เห็นมาก่อนหน้านี้ เพราะไม่ใส่เสื้อกั๊ก คุณวินท่านนั้นก็คิดแปปนึง แล้วบอกทางเราอย่างละเอียด ..สี่แยกไฟแดงข้างหน้า จะมีศูนย์ฮอนด้าอยู่ เลยศูนย์นั้นไปจะมีซอยอยู่ทางขวา โรงเรียนอยู่ในซอยนั้น อยู่ทางขวาครับ..  โอ้ว ขอบคุณครับ แล้วเราก็เลือกเดินมาผิดทาง เหอๆ

          เดินมาตามทางที่พี่วินบอก เจอประตูโรงเรียนแล้วมองเข้าไป ผิดที่คิดไว้ เป็นโรงเรียนที่ดูมีความเป็นกันเองมากกว่าที่เราคิดไว้ เจอคุณยามใจดี บอกให้ไปตรงไหน เจอพี่เจ้าหน้าที่ใจดี บอกให้ลูกน้องพาเราไปหาครูประจำชั้นที่เราจะฝากแบบสอบถามไว้กับเขา เจอครูประจำชั้นอนุบาลหนึ่งทั้งสองใจดี เต็มใจช่วยเราเต็มที่ .. แล้วเดี๋ยววันศุกร์ ผมจะเข้ามารับนะครับ ลาละครับ สวัสดีครับ..

          เดินออกมาที่ถนน มองหาป้ายรถเมลล์ อ้าวนี่มันวันเวย์นี่หว่าเพิ่งสังเกต แล้วกรูจะขึ้นรถเมลล์กลับยังไงเนี้ย เฮอ.. ไม่ไหวแระ โคตรร้อน เรียกแท็กซี่แระ

          แล้วก็โทรเมาท์กับแม่ ระบายความร้อนเสร็จ พอใกล้จะถึงแล้ว พี่โชเฟอร์แท็กซี่ก็ขออนุญาตที่จะคุยกับเราอีก วันนี้เจอแต่คนดีจริงๆ เลย แล้วก็เป็นแท็กซี่ไม่กี่คนที่ทอนตังค์ตามมิเตอร์อีกด้วยนะ .. ช่างจิตใจงามยิ่งนัก .. นานๆ จะเจอ ขอให้พี่ร่ำรวยๆ เถิดดดด ..เพี้ยง

          เหอๆ วันนี้ร้อนเลยป่วงเป็นพิเศษ(35) ปกติป่วงธรรมดา(30) เฮออออ....

          ประเทศไทยยยยยย...........

          วันนี้เรียนวิชาจิตวิทยาสังคมและสุขภาพขั้นนำ ท้ายคาบอาจารย์ให้แบ่งกลุ่ม discuss ข้อคำถามที่อาจารย์ให้มากัน ซึ่งเป็นข้อคำถามเกี่ยวกับคุณธรรมและจริยธรรม

          โดยที่อาจารย์จะให้คำถามมา แล้วก็ให้นิสิตในกลุ่มช่วยกันตอบ ซึ่งเราสังเกตตัวเองได้ว่า ประโยคที่ตัวเองได้คิดแล้วพูดออกไปนั้น ภาษาที่ใช้ค่อนข้างจะไม่ simple คือค่อนข้างจะเป็นภาษาหนังสือเรียนมากกว่าที่จะเป็นภาษาพูด สามารถเปรียบเทียบกับน้องๆ คนอื่นในกลุ่มได้อย่างชัดเจน

          ยกตัวอย่างอันนึง คำถามคือ จะเพิ่มคุณธรรมในตัวเองได้อย่างไรบ้าง เราตอบไปว่า "การรับสารที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับเรื่องคุณธรรมอย่างสม่ำเสมอ" .. กลับมาคิดอีกครั้งกับสิ่งที่ตัวเองพูดออกไปว่าทำไมมันดูยากจัง ทั้งที่สามารถตอบเป็น "อ่านหนังสือธรรมะบ่อยๆ" ก็ได้ ก็ได้ความหมายเดียวกัน สั้นกว่า น้องๆ เข้าใจได้ง่ายกว่า

          เลยได้คิดว่า มันอาจเป็นเพราะตัวเรามีประสบการณ์การเรียนมาเยอะแล้วมั้ง ก็ปีสี่แล้วนิ่ แล้วเรื่องประมาณนี้ เราก็เรียนมาบ่อยๆ(เพราะมันเป็นเชิงจิตวิทยา) อ่านหนังสือมาก็เยอะ ตัวเราคงติดวิธีคิดอย่างหนังสือเรียนจิตวิทยามาละมั้ง เหอๆ.. (ก็จะพยายามปรับตัวเรื่องนี้ด้วย ถ้าไม่ได้เปลี่ยนตัวเอง)

          จะจบแล้วนิเนอะ ตอนนี้ก็งานกะลังเยอะเลย จะพยายามไฟต์เข้า จะได้จบสวยๆ .. ไปล่ะ เดี๋ยวไว้มาเล่าใหม่

(เขียนตั้งแต่วันอาทิตย์ที่ 20 แต่ wireless จุฬาเสีย เพิ่งมาอัพที่ห้องคอมวันพุธ)

          สวัสดีท่านผู้อ่านบลอคนี้ครับ
          แปลกใจมั้ยล่ะ ที่เห็นผมอัพบลอค
          เหอๆ
          จุดประสงค์จริงๆ ที่เขียนบลอคนี้ขึ้นมาก็เพื่อจะมาบอกเล่าเกี่ยวกับ 'เหตุ' ที่หายหน้าหายตาไปจากการเขียนบลอคค่อนข้างนาน
          (แต่ผมก็ยังคอมเมนท์ให้หลายๆ คน ไม่หายไปนะ จริงมั้ย..)
          คือว่า ก็ไม่รู้เป็นอะไรนะ จะเรียกว่าเบื่อเหรอ ก็ไม่แน่ใจ ว่าใช่เบื่อรึเปล่า มันเหมือนกับไม่อยากเขียนมากกว่า แรงจูงใจมันน้อยอ่ะ ไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน
          พอดีว่า เมื่อวานได้ไปสวนลุมฯ อ่ะ ไปกะน้องๆ ถาปัตหลายคน มันไปวาดรูปชิวล์ๆ กัน ก็ว่าจะวาดเหมือนกันนะ แต่ไปถึงก็บ่ายแก่แล้ว ก็เลยคิดว่าคงวาดได้แปปเดียวก็คงมืด ก็เลยเปลี่ยนใจเป็นนั่งอ่านหนังสือดีกว่า แล้วก็พอแดดเบาลงหน่อยก็ไป 'ถีบเป็ด'
          ช่วงระหว่างที่อยู่กลางสระน้ำกว้างๆ นั้น รอบๆ ตัวมีวิวที่สวยมาก ทั้งต้นไม้และตึกสูง ถ้าเป็นเมื่อก่อนไฟแห่งความอยากถ่ายรูปเราจะเยอะมาก แต่เมื่อวานเราก็อยากถ่ายนะ แต่ก็ถ่ายไปไม่กี่รูป ที่อยากถ่ายจริงๆ เพราะมันสวยจริงๆ นอกนั้นก็เฉยๆ แปปๆ ก็วางกล้องแล้ว
          ก็เลยเอามาคิดเปรียบเทียบกันว่าอารมณ์มันคงเหมือนกันกับการเขียนบลอคมั้ง ที่ไฟมันอ่อนกำลังลงอ่ะ
          เอาเป็นว่า ขอบคุณทุกคนที่เหมือนจะคอยๆ อ่านบลอคเราอยู่ ขอบคุณทุกคนที่อ่านบลอคนี้ ขอบคุณตอนตื่นนอนของวันอาทิตย์ที่ ๒๐ มกราคมที่เราเกิดแรงจูงใจในการเขียนขึ้นมาอีกครั้ง

          โอกาสหน้า ฟ้าใหม่ .. แล้วเราจะเจอกันอีกครั้ง ..
          สวัสดีครับ