พระจันทร์ทรงกลมสีนวลมีตราประทับรูปกระต่ายลอยเด่นอยู่เหนือมวลหมู่ตึกสูงกลางกรุงเทพมหานครยามเย็น  ..ภาพที่ผมเห็นตรงหน้านี้เปรียบได้กับกำแพงหนาแห่งความสุนทรีย์ที่ไม่อาจให้มูลสารความคิดแปลกหน้าก้าวล้ำผ่านมาได้

          ถึงช่วงเวลาแห่งการเฉลิมฉลอง(ของคนจำนวนมาก เรียกได้ว่าทั่วโลก)อีกครั้งแล้วสินะ ครั้งนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่ในชีวิตผมก็ไม่รู้หรอก เพราะผมไม่รู้ว่าผมเริ่มมีความสุขกับช่วงเทศกาลปีใหม่ตั้งแต่อายุกี่ขวบ แต่ที่แน่ๆ เป็นครั้งที่สี่แล้วสำหรับการที่ผมได้ซึมซับบรรยากาศแห่ง(ความพยายามสร้าง)ความรื่นรมย์นี้ที่ใจกลางกรุงเทพ

          ถึงแม้ว่าผมจะรู้ดีว่ามันก็เป็นแค่เพียงการ 'กระทำ' ของมนุษย์ในการพยายามสร้างระเบียบ แบบแผน วัฒนธรรมขึ้นมาเพื่อให้ตนเองและมวลหมู่มนุษยชาติรุ่นต่อจากตนได้คิดว่าตนเองดำเนินชีวิตไปอย่างมีความหมาย

          แต่ในวินาทีที่พระอาทิตย์เคลื่อนคล้อยจะลาลับขอบฟ้าเมืองใหญ่แห่งนี้พลันไปปลดปล่อยสาดแสดแสงออกมาทั่วพื้นฟ้า เหมือนจะต้อนรับผู้มาเยือนเพื่อรับหน้าที่ดูแลผู้คนบนท้องถนนต่อ พระจันทร์ดวงกลมสวยลวดลายฉลักรูปกระต่ายไม่เคยลบเลือน ออกมาทักทายตึกสูงเบียดเสียดด้วยใบหน้าบานฉ่ำ เหมือนกับจะกล่าวชมการตกแต่งประดับประดาตัวตึกและท้องถนนของผู้คนในช่วงเทศกาลคริสต์มาสนี้ว่า "สวยไม่น้อยไปกว่าฉันเลยนะ" แม้ผู้สูงศักดิ์เพียงไหน หากกล่าววาจาลดตนเสมอเทียบกับผู้น้อยเบื้องล่าง ผู้สูงศักดิ์ก็ควรค่าแก่การได้รับความยกย่องยิ่งใหญ่นั้นแล้ว

          ในวินาทีนั้นเองพลันหัวใจของผมก็ยอมจำนนต่อการวางระเบียบของบรรพชนรุ่นก่อน ปล่อยตัวเองให้เคลิ้บเคลิ้มล่องลอยไปกับสิ่งที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า.